Selecteer een pagina

Maak ernst

Doe ik zoals het leven van mij vraagt
dan voelt het leven duidelijk en goed;
droom ik over ander bestaan
dan voelt elk bewegen als ballast.

Heerst er eenvoud en rust
dan voel ik me gelukkig
maar in onwetendheid dank ik mezelf;
zoek ik van alles in anderen
dan voel ik me ongelukkig
en projecteer mijn ongeluk op hen.

Geduldig oefenend
ontvang ik vertrouwen en vreugde
– vruchten die de oefenweg belooft;
onrustig behoeftes bevredigend
ontvang ik onbegrip en agressie
– repercussies waar de oefenweg voor waarschuwt.

Na grondige introspectie
kies ik gretig voor kwaliteit
maar mijn heelheid vergetend
maak ik er dagelijks een potje van;
aansluiting bij inherente goedheid
behoedt mij vooralsnog voor erger
maar echt geluk en bloei te vinden
is betrouwbaar werk maken ervan.

Och kinderlijke geest, zo snel ontvlamd
het speelgoed fel verdedigend
tegen het licht van eerlijkheid;
wee diep bedroefde geest, onherkenbaar aangetast
verloren wanend de mogelijkheid
dat ook jij wezenlijk verbonden bent.

Enkel vol vertrouwen vestigen
brengt dit raderwerk tot staan
om te zakken naar betrouwbare grond;
met aandacht en beheersing
voed ik standvastigheid
om blijvend te oriënteren naar thuis zijn.

afsluiting

Zuiverend

Onwillekeurig speelt een glimlach om mijn lippen – hij is verliefd en helemaal geopend. Ik gun het hem, en ik zit na te genieten van hoe hij zijn verhaal bij me kwam doen en zich van knuffeligheid geen raad wist. Koestermomentje – mijn karma-uitlaatklep. Maar potverdorie, het wordt nog erger. Ik zie het eerste gebroken hart al voorbij komen en verbeter mezelf snel. Het grotere gevoel is dat hij zich niet zo zal verliezen in de liefde en in staat zal zijn om te zien wat het is. En de gedachte plopt op dat mijn leven dan in elk geval niet voor niets is geweest.

Wow, niet niks zeg. Wat een heftig mechanisme van projectie en toe-eigening! En zo subtiel vermengd met medevreugde dat ik me makkelijk kan voorhouden dat dit helemaal klopt. Het lijkt onschuldig, maar hier spoelt veel structurele oneigenlijkheid mee op identiteitsniveau. Het navoelen van deze jongen en zijn staat, zijn gevoelens en zijn potentieel, brengt bij mijzelf aan het licht hoe ik er zelf aan toe ben.

Ik ontleen om te beginnen blijkbaar de waarde van mijn leven aan de kwaliteit van het zijne. En dan zit daar ook nog een houding bij van opgeven, mezelf opgeven. ‘Als het verder niks met mij wordt, dit heb ik tenminste goed gedaan.’ Dit getuigt meer van lafheid dan van bescheidenheid. Enne, hoezo bescheidenheid? Hoe kan ik mij aanmeten zijn kwaliteit bewerkstelligd te hebben? Het geloof in de maakbaarheid zit diep en corrumpeert zelfs de levens om me heen.

Gelukkig trekt waarheid zich daar niets van aan en masseert het zich een weg terug door die stugge bedrading: via de liefde die van haar naar hem naar mij doorwerkte, word ik door inzicht gezuiverd.

afsluiting

Ongemakkelijk

Een vergadering op het werk verloopt nogal chaotisch. De voorzitter pakt de regie terug, met nauwelijks verholen ergernis, en spreekt mensen persoonlijk aan. De een trekt zich terug, de ander giechelt, een derde zoekt met de ogen steun bij de overbuur. Even valt er een rare stilte.

Razend moeilijk, om iedereen na te voelen en wat juiste, verlossende woorden te spreken op zo’n moment. Om niet zelf bevangen te raken en kwetsbaar te blijven. De gelegenheid niet onbenut te laten – ow, het is al te laat.

De stilte duurt niet lang: terug naar de functie, over tot de orde van de dag. Opgetreden verharding, ontmoediging, verlegenheid, wrok wordt instant opgenomen achter professionele maskers. Ieder hapert voort met wat extra onbegrepen bagage.

afsluiting