Juist kijken

Vanuit mijn keukenraam kijk ik recht op het kampeerterrein aan de overkant van de straat. Sinds de zon meer is gaan schijnen bloeit het er volop; het is een komen en gaan van vakantiegangers. Het houdt me nogal bezig die camping. Haast ongemerkt trekt het steeds weer mijn blik. Ik benijd die mensen!

Ik wéét wel als beoefenaar dat wat ik zoek, niet hier en niet op deze manier te vinden is, maar dieper wordt er toch van alles getriggerd. Ik heb genoeg van deze kwellerij en trek de gordijnen dicht.

Tijdens een training breng ik de situatie in en krijg het advies om me er niet voor af te sluiten, maar te onderzoeken of ik het kan integreren.

De gordijnen gaan weer open. Ik zoek naar een andere opstelling in mezelf, fiets eens langzaam een rondje over de camping en kijk een beetje om me heen. Dit voelt heel anders, hier sta ik midden in de realiteit. Hier ben ik deelgenoot van diepere pijn en het zoeken naar geluk. Mijn keukengordijnen kunnen niet ver genoeg open.

afsluiting

Pril

In het bad van visie
gewiegd door Boeddha
kraait er stille vreugde.

afsluiting

De vorst

Tijdens het verdiepingsweekend voelen we na hoe het is om je adel in te nemen. Ik voel de kracht en zuiverheid van deze kwaliteit, en mijn rug recht zich haast als vanzelf. Als ik me niet laat afleiden, is die adel er, ben ik die adel. Het is niet even een oefening om me goed te voelen.

Interessant wordt het als mijn hardnekkige verslavingen ter sprake komen: wat een contrast met adellijkheid. Zoals een edele vorst zich niet door een sjacheraar zal laten bespelen, zo voel ik dat deze geestelijke kwaliteit van dieper komt dan mijn dwangmatigheid en daarmee de antidote kan zijn.

Op weg naar huis rijd ik regelrecht naar de friture en bestel een grote friet, een bamiblok en een magnum. Even ben ik bang dat de blootgelegde helderheid en stevigte geveinsd zijn en dat ik direct verval in mijn oude patronen. Maar ik laat deze gedachte los.

Thuis schrok ik alles zoals gewoonlijk in een hoog tempo naar binnen. Maar toch is het hele ritueel anders. Ik kan voor het eerst zo helder en bewust waarnemen wat er gebeurt, wat er allemaal achter dat eetgedrag zit. Het gaat er niet om dat het eten zelf zo lekker is, want daar geniet ik eigenlijk niet eens van. Maar het is mìjn moment, mijn gekoesterde vrijheidsbubbeltje. Ik voel de dikke vinger naar het leven: ik doe wat ik zelf wil!

Dit is wel een heel zielig vorstje.

afsluiting

Yvonne Stamps


Stevige investering in maakbaarheid heeft me met een dikke laag pek besmeurd. Alles wat ik zelf doe om me ervan te ontdoen kleeft net zo hard. Dit medium faciliteert het onderzoek hoe te gaan vertrouwen op de innerlijke en zuiverende werking van het leven; voelen en tasten naar wat het te zeggen heeft en dat zo goed en direct mogelijk tot uitdrukking te brengen.