Vanuit mijn keukenraam kijk ik recht op het kampeerterrein aan de overkant van de straat. Sinds de zon meer is gaan schijnen bloeit het er volop; het is een komen en gaan van vakantiegangers. Het houdt me nogal bezig die camping. Haast ongemerkt trekt het steeds weer mijn blik. Ik benijd die mensen!

Ik wéét wel als beoefenaar dat wat ik zoek, niet hier en niet op deze manier te vinden is, maar dieper wordt er toch van alles getriggerd. Ik heb genoeg van deze kwellerij en trek de gordijnen dicht.

Tijdens een training breng ik de situatie in en krijg het advies om me er niet voor af te sluiten, maar te onderzoeken of ik het kan integreren.

De gordijnen gaan weer open. Ik zoek naar een andere opstelling in mezelf, fiets eens langzaam een rondje over de camping en kijk een beetje om me heen. Dit voelt heel anders, hier sta ik midden in de realiteit. Hier ben ik deelgenoot van diepere pijn en het zoeken naar geluk. Mijn keukengordijnen kunnen niet ver genoeg open.

afsluiting