Selecteer een pagina

Een vergadering op het werk verloopt nogal chaotisch. De voorzitter pakt de regie terug, met nauwelijks verholen ergernis, en spreekt mensen persoonlijk aan. De een trekt zich terug, de ander giechelt, een derde zoekt met de ogen steun bij de overbuur. Even valt er een rare stilte.

Razend moeilijk, om iedereen na te voelen en wat juiste, verlossende woorden te spreken op zo’n moment. Om niet zelf bevangen te raken en kwetsbaar te blijven. De gelegenheid niet onbenut te laten – ow, het is al te laat.

De stilte duurt niet lang: terug naar de functie, over tot de orde van de dag. Opgetreden verharding, ontmoediging, verlegenheid, wrok wordt instant opgenomen achter professionele maskers. Ieder hapert voort met wat extra onbegrepen bagage.

afsluiting