Ademnood

Doorheen al het gedenk, het geruis, het jarenlang gewiekst wegwijken van mijn geest, was daar dan toch eindelijk voelbaar tijdens het zitten (mediteren): de adem. Het was maar kort, maar voor het eerst had ik verbinding met de adem, kon ik hem echt en in volle beleving voelen.  

Ik weet niet hoe vaak Ad mij heeft geïnstrueerd, aangemoedigd en keer op keer de noodzaak heeft uitgelegd van het volgen van de adem. Periodes zelfs wel meermaals per week, telkens opnieuw heel geduldig en gedetailleerd alsof het weer de eerste keer was. Vaak dacht ik ‘ja ja, ik weet het nu wel’, maar voelbaar kreeg ik hem nooit, die adem.

Het werd me duidelijk dat oprechte interesse in de uitleg, die verder gaat dan alleen de woorden, direct te maken had met mijn kwaliteit van mediteren. Dus ben ik mijn best gaan doen om ook te luísteren alsof ik de verheldering over toewijding, over waarheidsliefde, over iets anders gezag geven dan mezelf voor de eerste keer hoorde.

Zo’n pure, eenvoudige en nuchtere beleving, het is mijn redding.

◄║►